Bye, sugar!

Met de start van het nieuwe jaar mag ik er aan geloven: La Veerkamp slaat aan de lijn. Alhoewel vandaag niet een topdag was, lees: opa kwam langs met gebak, ben ik gemotiveerd genoeg om er wat pondjes vanaf te krijgen. In 2010 ben ik namelijk aan een heel slecht dieet begonnen bestaande uit etentjes, etentjes en nog eens etentjes. Supersociaal en gezellig, maar de weegschaal liegt er niet om.

Om heel eerlijk te zijn ben ik niet de juiste kandidaat om te gaan afvallen. Want, A. Ik ben een echte zoetekauw en als chocola een nummer één vetverbrander zou zijn dan was het hele afslankgebeuren een ver-van-mijn-bedshow geweest. En B. sporten is nou ook niet bepaald mijn hobby.
Om mee te gaan op de low-carb/Dr. Frankdieet trend ben ik vanmorgen begonnen met een Atkinsshake. Ik heb er welgeteld 30 minuten over gedaan om de substantie met de nasmaak van een dode ratten bouillon door te slikken. Wel moet ik er bij vertellen dat de groene thee daarna heerlijk smaakte. Ook wil ik deze week mijn sponsoring aan de sportschool stopzetten en gebruikmaken van het abonnement dat ik elke maand trouw betaal. Om de goede voornemens meer kracht bij te zetten heb ik me ook maar even ingeschreven voor de Start to run clinics. En de heerlijke etentjes? Die probeer ik de eerstkomende weken te ontwijken. Raakt mijn portemonnee ook weer dikker van.

Van 2011 hoop ik dan eindelijk een slank en sportief jaar te maken. Oei, dat klinkt akelig en zo niet mij hè? Zal ik het nog even herhalen? VAN 2011 EEN SLANK EN SPORTIEF JAAR TE MAKEN. Ik moet er toch echt aan geloven als ik niet vergeleken wil worden met een matroesjka pop.

Advertenties

Size zero nog altijd de norm?

In magazineland lijkt het dé trend om plus-size modellen te gebruiken, de wetenschap beweert dat een beetje vet zelfs gezonder is dan géén vet en toch zijn er tal van celebrities die ineens van ‘curvy’ naar maat gratenpakhuis zijn gegaan. Typisch.

Neem nou bijvoorbeeld de mooie Shakira, bekend om haar prachtige heupen, is nu in het bezit van een wasbordje waar mijn buurjongens jaloers op zouden zijn. Zo getuige haar nieuwe clip ‘Loca’. Haar heupen lijken ook niet meer hetzelfde. Heeft ze ‘Hip’s don’t lie’ te letterlijk genomen?

Bron afbeelding: skinnyvscurvy.com

Een ander voorbeeld. Kelly Osbourne. Ik moest drie keer kijken voordat ik door had dat zij het was. Wow. Het is gewoon Kelly door de helft. Diezelfde boerende en lompe Kelly Osbourne is nu een sprietje in saaie oude wijven jurken. Zelfs die Kelly die zich van niets of niemand wat leek aan te trekken is gezwicht voor size zero.

Vinden mannen zo’n skelet nou werkelijk aantrekkelijker ? Ik vind het vrouwenlijf juist mooi, dankzij de rondingen die (gezonde) vrouwen hebben. Twee tepels en een bottenkont is toch niet sexy? Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet jaloers. Toegegeven: het mag bij mij allemaal best een beetje minder.  Maar geen polonaise aan mijn lijf!

Bloglovin’

Follow my blog with bloglovin 😉

Gouwe ouwe

De onontkoombare kluns in mijzelf

Gespannen stap ik de auto in. Het is weer zover, ik mag mezelf weer eens bewijzen tijdens mijn (hopelijk) laatste rijles. Vorige week was al geen succes en met die herinnering in mijn achterhoofd ben ik van plan er nu wat van te bakken. Dat lukt voor zover aardig, ik krijg wat keeropdrachtjes die niet helemaal perfect gaan, maar ik mag trots op mezelf zijn.

Tijdens het in- en uitvoegen op de snelweg krijg ik de smaak echt te pakken. De complimenten vliegen me inmiddels om de oren. Ik voel me een held. De adrenaline schiet met een Schümachernoodgang door mijn aderen. Eindelijk gaat het autorijden lekker! “Yes, we can!” denk ik nog als we richting huis rijden.

Rustig rijd ik mijn straat in en zoek ik een plek om te parkeren. Nadat ik een mooie plek heb gevonden zet ik de auto keurig naast de auto waarachter ik ‘m wil parkeren. Nog niks aan het handje. Ik zet de versnelling in zijn achteruit, kijk nog even goed om me heen en dan is daar het moment. Ik rijd achteruit en stuur in. “Shit, ik had eerder moeten insturen” roep ik keihard. Toch rijd ik verder achteruit. “Boem”. Ik trap keihard op de rem.

Fuck, fuck, fuck, wat is dit? Ik kijk nog eens en kan niet ontdekken waar ik tegenaan ramde. Ik kijk nog eens goed. Fuck. Boom. “Waarom heb ik dit? Godsamme.”. Helemaal van m’n à propos shake ik ‘m. Waarom overkomt mij dit weer? Ik heb namelijk al een keer eerder het zover weten te krijgen dat ik de sleutel brak, terwijl die in het stuurslot zat. En ik besef dat ik mijn rijinstructeur weer teleurstel.

De kerels manen me tot rust, want inmiddels wil de mevrouw van de auto waarachter ik mijn auto zo netjes wilde parkeren er  zo snel mogelijk vandoor met haar auto. Zoetjes rijd ik de auto naar een andere plek. Nog steeds voel ik me ontzettend k*t en kan ik alleen maar aan het moment van twee minuten geleden denken. De instructiestagiaire vindt dat het nodig is om even te focussen op de les die ik zojuist gehad heb en voorziet me nog van feedback. De veren die ik in mijn reet gestoken heb gekregen worden er gelukkig niet uitgetrokken. Mijn eigen instructeur gaat nog even naar de achterkant kijken. Godzijdank heb ik het achterlicht niet gesloopt met mijn superactie, wel zit het binnenste van de bumper los en de blik van mijn instructeur zegt genoeg. Shit, en dan is het morgen voor mij ook nog eens D-day. Dan mag ik voor de tweede keer bewijzen dat ik een rijbewijs verdien. Als ik er alleen al aan denk zakt de moed me in de schoenen.

Hormonenmania

Eigenlijk twijfel ik of ik dit onderwerp wel moet aansnijden, maar het is aan het orde van de dag in mijn leven, dus blijven we vrolijk verder bloggen over mijn leven. Enfin, de titel spreekt boekdelen. Mijn allerliefste mama is in de overgang. Ja, dames en heren, u leest dat goed. Nu denk je waarschijnlijk, wat heeft dat in vredesnaam met ‘de orde van de dag in jouw leven te maken?’

Om maar even een voorbeeld te noemen: LaVeerkamp heeft zich lopen uitsloven met de stofzuiger en een dweil (iets wat ik eigenlijk vaker zou moeten doen). Mama komt thuis van haar werk met het nodige getier en gemor, gaat zitten en begint vervolgens een preek af te steken over het feit dat ik de hele dag niks gedaan zou hebben. Ik kijk haar vol onbegrip aan en zeg ‘graag gedaan’. Hierdoor ontsteekt moeders’ woede en vraagt waarvoor ze mij wel dan niet zou moeten bedanken. Ik probeer op een aardige toon te vertellen dat ik heb schoongemaakt en het fijn zou vinden als ze mij hiervoor bedankte, aangezien ik voor mijn doen mij echt heb lopen uitsloven. Natuurlijk verwacht je nu een ‘o dankjewel schat, wat fijn dat je ook eens de handen uit de mouwen steekt’, maar in plaats daarvan trekt ze een gezicht dat ik moeilijk kan omschrijven en vervolgens blijkt dat dat tieren daarvoor maar een warming-up ronde was en het echte vloek-, schreeuw- en tierwerk nu pas komt (als er een wereldkampioenschap voor zou zijn, dan zou ze die ongetwijfeld winnen). ‘Wat denk je wel niet, bedank je mij voor elke maaltijd die ik voor jou kook? Elke was die ik voor je draai? Alles wat ik voor je doe?’. Natuurlijk heeft ze gelijk. Ze heeft absoluut gelijk. Maar daar gaat het niet om, ze doet onredelijk en het irriteert me. Dus ik gooi mijn kont tegen de krib en gooi er nog een opmerking tegenin waarvan ik direct al spijt krijg. “O help, wat moet ik nu?” denk ik nog. Maar het is al te laat. Vluchten kan niet meer. Ik krijg een tirade van hier tot en met Tokyo naar mijn hoofd, met tot slot ‘dan ga je maar lekker op jezelf!’ Auw. Die deed pijn.

Nadat er een wapenstilstand is gekomen besluit ik naar mijn kamer te gaan en daar te Googelen naar wat de overgang inhoudt. Mijn kennis over de overgang was namelijk beperkt tot de nodige opvliegers en hier en daar wat rare buien. Ik kom terecht op een paar sites die alleen de medisch te behandelen symptomen opsommen. Nee, dit is waardeloos. Ik google verder en kom op het vrouwenovergang forum terecht. Nog redelijk optimistisch besluit ik een bericht te openen van een lotgenoot, iemand wiens moeder ook in de overgang is. Uhuh, uhuh, uhuh denk ik. Ik lees allerlei herkenbare dingen.  Fijn, ik ben niet de enige! Vervolgens lees ik de reacties. O, grote grutten, daar had ik beter niet aan kunnen beginnen. De ene na de andere menopauzemama reageert op de welbekende manier die moeders in de menopauze hebben. Dat er geen begrip voor ze is, dat ze zich ook moeten kunnen uitlaten. Hoezo ze zijn onredelijk? Alsof die puberteit die ze van hun kinderen hebben moeten slikken normaal is, enzovoort, enzovoort.

Nee, Google is niet altijd je best friend. Nog altijd heb ik geen duidelijk antwoord hoe ik hiermee om moet gaan en hoe ik de situatie leefbaarder voor ons beiden kan maken. Want dat de overgang niet een paar weekjes duurt is inmiddels wel duidelijk. Na wat graven en terugdenken aan mijn ‘maandelijkse’ buien lijkt het mij het beste om er gewoon voor mijn moeder te zijn en niet al haar tirades even serieus te nemen. Ondanks de hormonen die haar af en toe tot waanzin drijven is en blijft ze altijd nog mijn mama. Mijn lieve mama. Die ik onder geen beding op Ebay zou willen plaatsen.

Kunst van het vervelen

Zaterdagavond 30 januari. Een iTunes playlist die willekeurig wat afspeelt en de muziek valt me niet eens op. Ik zit halfslaperig achter mijn laptop en een overweldigend gevoel van verveling overvalt mij.

Na een uurtje Googlen op namen van verschillende mensen, het stalken van een van de weinige actievelingen op Twitter en tot de ontdekking komen dat staren naar een bonsaiboompje er niet voor zorgt dat hij extra sneller gaat groeien, besluit ik maar eens om een blog te starten.

Ik had naar de Jimmy kunnen gaan. Gezellig socializen en de nodige drankjes achterover gooien. Of mijn televisiescherm een aantal uren elektriciteit kunnen bezorgen door eindelijk eens de lading aan films die ik allemaal nog wil bekoekeloeren echt te gaan kijken. Maar nee, La Veerkamp prefereert een zaterdagavond à la verveling. Om er vervolgens nog over te zaniken ook.

Het is niet zo dat ik het mij kan permitteren om te vervelen. Sterker nog, in het verschiet heb ik nog een onderzoeksrapport en een keuze activiteit. Maar het is zaterdagavond en dan is het echt not done om aan schooldingen te beginnen. Dus ontdek ik nog even het kunst van vervelen.

Ik zag, ik kwam en ik verveelde mij.