Eigenlijk twijfel ik of ik dit onderwerp wel moet aansnijden, maar het is aan het orde van de dag in mijn leven, dus blijven we vrolijk verder bloggen over mijn leven. Enfin, de titel spreekt boekdelen. Mijn allerliefste mama is in de overgang. Ja, dames en heren, u leest dat goed. Nu denk je waarschijnlijk, wat heeft dat in vredesnaam met ‘de orde van de dag in jouw leven te maken?’
Om maar even een voorbeeld te noemen: LaVeerkamp heeft zich lopen uitsloven met de stofzuiger en een dweil (iets wat ik eigenlijk vaker zou moeten doen). Mama komt thuis van haar werk met het nodige getier en gemor, gaat zitten en begint vervolgens een preek af te steken over het feit dat ik de hele dag niks gedaan zou hebben. Ik kijk haar vol onbegrip aan en zeg ‘graag gedaan’. Hierdoor ontsteekt moeders’ woede en vraagt waarvoor ze mij wel dan niet zou moeten bedanken. Ik probeer op een aardige toon te vertellen dat ik heb schoongemaakt en het fijn zou vinden als ze mij hiervoor bedankte, aangezien ik voor mijn doen mij echt heb lopen uitsloven. Natuurlijk verwacht je nu een ‘o dankjewel schat, wat fijn dat je ook eens de handen uit de mouwen steekt’, maar in plaats daarvan trekt ze een gezicht dat ik moeilijk kan omschrijven en vervolgens blijkt dat dat tieren daarvoor maar een warming-up ronde was en het echte vloek-, schreeuw- en tierwerk nu pas komt (als er een wereldkampioenschap voor zou zijn, dan zou ze die ongetwijfeld winnen). ‘Wat denk je wel niet, bedank je mij voor elke maaltijd die ik voor jou kook? Elke was die ik voor je draai? Alles wat ik voor je doe?’. Natuurlijk heeft ze gelijk. Ze heeft absoluut gelijk. Maar daar gaat het niet om, ze doet onredelijk en het irriteert me. Dus ik gooi mijn kont tegen de krib en gooi er nog een opmerking tegenin waarvan ik direct al spijt krijg. “O help, wat moet ik nu?” denk ik nog. Maar het is al te laat. Vluchten kan niet meer. Ik krijg een tirade van hier tot en met Tokyo naar mijn hoofd, met tot slot ‘dan ga je maar lekker op jezelf!’ Auw. Die deed pijn.
Nadat er een wapenstilstand is gekomen besluit ik naar mijn kamer te gaan en daar te Googelen naar wat de overgang inhoudt. Mijn kennis over de overgang was namelijk beperkt tot de nodige opvliegers en hier en daar wat rare buien. Ik kom terecht op een paar sites die alleen de medisch te behandelen symptomen opsommen. Nee, dit is waardeloos. Ik google verder en kom op het vrouwenovergang forum terecht. Nog redelijk optimistisch besluit ik een bericht te openen van een lotgenoot, iemand wiens moeder ook in de overgang is. Uhuh, uhuh, uhuh denk ik. Ik lees allerlei herkenbare dingen. Fijn, ik ben niet de enige! Vervolgens lees ik de reacties. O, grote grutten, daar had ik beter niet aan kunnen beginnen. De ene na de andere menopauzemama reageert op de welbekende manier die moeders in de menopauze hebben. Dat er geen begrip voor ze is, dat ze zich ook moeten kunnen uitlaten. Hoezo ze zijn onredelijk? Alsof die puberteit die ze van hun kinderen hebben moeten slikken normaal is, enzovoort, enzovoort.
Nee, Google is niet altijd je best friend. Nog altijd heb ik geen duidelijk antwoord hoe ik hiermee om moet gaan en hoe ik de situatie leefbaarder voor ons beiden kan maken. Want dat de overgang niet een paar weekjes duurt is inmiddels wel duidelijk. Na wat graven en terugdenken aan mijn ‘maandelijkse’ buien lijkt het mij het beste om er gewoon voor mijn moeder te zijn en niet al haar tirades even serieus te nemen. Ondanks de hormonen die haar af en toe tot waanzin drijven is en blijft ze altijd nog mijn mama. Mijn lieve mama. Die ik onder geen beding op Ebay zou willen plaatsen.
